Tarihçe:Sakal ve bıyık şekilleri M.Ö.2500-3000 yılları arasında eski Mısır kaynaklarında rastlanılmaktadır.Bu tarihsel süreçte,birçok toplumda çeşitli yasalarla sakal ve bıyık ya kestirilmiş ya da kesilmesi yasaklanmıştır.Yine sakal ve bıyık için geleneksel,dinsel inanışların etkili olduğu görülmektedir.Özellikle ordudaki yaptırımların sonucunda sert tartışmaların yaşandığı,toplumsal kabullere göre bırakılması veya kesilmesi aykırı bulunmuştur.Tıraş olma alışkanlığı yerleştikten sonra,sakal ve bıyık modelleri yüzün şekline uygun tıraş edilerek günümüze kadar gelişim göstermiştir.Bazı toplumlar,sakal ve bıyık bırakılmasını kabalık,barbarlık olarak nitelendirmişlerdir.Kimi toplumlar da kesilmesini uygun görmeyip inanışlara göre haram olduğunu öngörmüşlerdir.Müslümanlık dinine göre sakal ve bıyığın uzatılması,kesilmemesini ve düzenli bir şekilde şekillendirilip bakımlı tutulması sünnet sayılmıştır.Bununla ilgili Hz.Muhammed’in sözleri vardır.Aynı zamanda Hz.Muhammed’in sakal tıraşı olduğunda,yanındaki sahabelerin topladığı bu kıllar,anı olarak muhafaza edilmiş ve kutsal günlerde ‘’sakal-ı şerif ’’olarak Müslümanlara gösterilerek günümüze kadar korunmuştur.Osmanlı tarihine baktığımızda sakal ve bıyık bırakmak yaygın bir alışkanlıktı.Orduda yeniçerilerin bıyıklarını kesmeleri yasaktı.Türkler özellikle bıyığı mertliğin,yiğitliğin ve kahramanlığın sembolü olarak görmüşlerdir.Bıyıksız erkek itibar görmezdi.Türklerdeki bu anlayış günümüzde çok yaygın olmasa da bazı kesimlerde özellikle Anadolu’da geçerliliğini korumaktadır.Ergenlik çağında bıyığı belirmeye başlayan bireyin kimlik ve kişilik kazandığı kabul görmüştür.Türkler;1.Dünya savaşından sonra,sakal ve bıyıklarını tıraş etmeye başlamışlardır.Avrupa ve Türkiye’de düzenlenen festivallerde sakal ve bıyık yarışmaları yapılmaktadır.

Basılı Kaynak : Türkçe Sözlük, TDK

Internet'te bulunan kaynak : http://kisaweb.com/vrs