Papa V. Sixtus oğlanların koro için hadım edilmesini 1589 yılında onayladı. Arkasına kiliseyi alan hadım etme (kastrasyon) furyası fırtına gibi esti. Handel ve Rossini gibi ünlü besteciler bu tiz seslere sahip oğlanlar için özel besteler yaptılar. Hepsine birden castrati denilmeye başlandı.

Şehirlerde berberler ek iş olarak kastrasyona başladılar: Dükkanlarının vitrinindeki tabelalarda "Oğlanlar burada hadım edilir," yazardı. Şehir dışında ise bu konuda tecrübeli olan domuz çiftçileri aynı hizmeti birkaç kuruşa veriyorlardı.

Tabii ki o zamanlar bir uyuşturucu filan kullanılıyor değildi. En yaygın uygulama karotid artere kompres yapılmasıydı ki böylece dolaşımı durdurarak oğlanı operasyon sırasında koma durumuna sokuyorlardı. Bazen oğlan ayılamıyordu. Kanama ve enfeksiyon, strerilizasyonun bilinmediği o günlerde sıklıkla karşılaşılan problemlerdi. On çocuktan üçünün masada kaldığı tahmin ediliyor. Ama sanat uğruna değer. Değil mi?

Castratilerin çoğu fakir ailelerin çocuklarıydı. Bir oğlan müziğe yetenek gösterirse bir müzik kurumuna satılırdı. Bunlar çoğunlukla castratiden para yapmak isteyen yetimhaneler veya yardımsever okullarıydı.

Ailelerin hadım edilmiş çocukları hakkında, ünlü olup anne ve babalarına yaşlılıklarında bakacaklarına dair büyük umutları vardı. Ama bu nahoş operasyon garantili değildi. Ve tabii ki operasyondan önce müzik yeteneği olmayan oğlanların aniden iyi şarkıcılar olmaları da mümkün olmuyordu.

Basılı Kaynak : Tarihin Cilveleri - Bathroom Readers Hysterical Institute

Internet'te bulunan kaynak : http://kisaweb.com/t0o